Balou

Een nieuw huisgenoot – Balou

Het idee zat al langer in mijn hoofd. Het idee om een hond te nemen. Destijds toch gekozen voor twee konijnen, want die vragen immers wat minder aandacht en kunnen prima een dagje zonder aandacht. Door het coronavirus zit ik nu echter elke dag thuis en heb ik tijd om een hond fatsoenlijk op te voeden totdat ik weer naar kantoor moet (en dan mag hij mee!). Op 8 november 2020 was het zo ver! Het was tijd om Balou op te halen!

Balou ophalen

Zondag ochtend 8 november vertrokken we in alle vroegte naar Dussen, een klein plaatsje in Noord-Brabant, tegen Zeeland aan. Hier maakte ik voor het eerst kennis met Balou. We begonnen met een korte wandeling, om te kijken of die klik er zou zijn.

Balou is een import-hondje. Hij is in Bulgarije in het riool gevonden samen met zijn moeder, broertjes en zusje. Daar is hij bij de stichting in de opvang terecht gekomen, voordat ze hem met een truck naar Nederland brachten. Op zaterdagavond 7 november is hij aangekomen en de dag erna mocht hij al met mij mee! Ik was op slag verliefd op het knappe koppie van Balou. De verwachting is dat hij een stukje labrador en beagle in zich heeft. Op het moment van ophalen zou Balou naar schatting een maand of 5 zijn.

De eerste week

Om heel eerlijk te zijn, ging de eerste week met Balou met grote ups en extreme downs. Hij was het nog niet gewend om in een huishouden mee te draaien en probeerde mij aan alle kanten uit te dagen. Ik daarentegen was het niet gewend om een hond op te voeden. Ik kom uit een kattenfamilie, dus een hond, laat staan een beginnende puber, opvoeden zit niet in mijn bloed.

Er waren momenten dat ik echt van hem kon genieten, dat Balou bij mij kwam om aandacht te vragen en te knuffelen. Het buitenspelen ging super goed en er waren andere mooie momenten. Toch overheersten met name in de eerste week de vele momenten waar ik het moeilijk mee had. Balou daagde me echt uit en haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Hij hapte enorm veel, bleef op de bank springen en ‘NEE’ stond absoluut niet in zijn woordenboek (ook niet in het Bulgaars, trust me, I’ve tried it).

Van bezoek werd Balou hitsig en heeft één van mijn beste vrienden bereden (wat stiekem ook wel grappig was). ’s Avonds was ik dood en doodmoe en was ik blij dat ik om half 10 naar bed kon gaan. Vanaf het begin af aan heb ik besloten om Balou ’s nachts niet meer uit te laten. De eerste twee dagen ging dat mis, maar sindsdien houdt Balou nachten van 9 uur gemakkelijk vol.

De zindelijkheidstraining vroeg ook veel tijd en aandacht. In de eerste week maakte ik Balou wakker op de momenten dat ik met hem naar buiten wilde. In de tweede week heb ik dit laten gaan. Als hij om half 10 zou slapen in de ochtend, hoefde hij dus ook niet per se naar buiten. Sindsdien heb ik zelf al een stuk meer rust!

De weken erop

Gelukkig leek het allemaal van af de tweede week de goede kant op te gaan. Balou leek te wennen aan het huiselijke leven en aan mij. Ik leek te wennen aan het uitstralen van gezag en dominantie. Af en toe waren er natuurlijk nog momenten waarop ik hem wel even kon schieten, maar deze momenten werden steeds en steeds minder.

Balou is een sociaal en nieuwsgierig hondje. Buiten wilt hij alle voorbij lopende hondjes én mensen besnuffelen. Het is leuk om te zien dat Balou echt al wat vriendjes maakt. Zo komen we Julius regelmatig tegen. Ik ben niet zo thuis in de hondenrassen, maar ik beschrijf Julius als een klein leeuwtje met spitse neus. Ook Tom is een hondje dat we veel tegenkomen en waar Balou leuk mee kan spelen. Zowel Julius als Tom zijn van ongeveer dezelfde leeftijd als Balou en ongeveer even groot. Dit maakt dat ze gelijkwaardig aan elkaar zijn.

Sinds de derde week was het voor mij mogelijk om met Balou naar puppycursus te gaan. De eerste weken kon dit helaas niet door de coronamaatregelen. Over de eerste les was ik super enthousiast en had ik niet het idee dat Balou erg achterliep. We zijn namelijk ingestroomd in een groep die al een paar lessen hebben gehad. De tweede les ging stukken minder. De cursus werd gegeven door een andere man dan de eerste en deze man is, zacht gezegd, niet mijn vriend. Toch heb ik wel wat aan de tips die ik krijg, al vind ik het niet zo belangrijk dat Balou links van mij loopt. Ik ben allang tevreden dat hij meeloopt zonder te trekken, ongeacht of dit links of rechts van mij is! Om die reden kijk ik de cursus nog een paar lessen aan en bekijk ik later of ik ook wil deelnemen aan het examen of niet.

In de tweede week was het tijd om samen met Balou te gaan douchen. Hij stonk nog een beetje naar transport (een beetje muffig). Net als bij alle nieuwe dingen, was Balou geen fan van de douche. Inmiddels accepteert hij het droogwrijven met de handdoek, maar de douche zelf was nog niet per se een succes.

De eerste weken was Balou ook geen fan van mijn auto. Althans, niet van het erin stappen. Zodra ik onderweg was, viel hij op de achterbank in slaap. Ik ben eigenlijk vrijwel direct met hem gaan rondrijden. Naar mijn ouders, naar een vriendin in Assen, vrienden in de Achterhoek en de puppycursus. De afgelopen week ontdekte ik dat Balou het instappen niet meer zo eng vindt als de eerste weken. Hij springt nu uit zichzelf in de auto! Als we tijdens het wandelen toevallig langs mijn auto lopen, loopt hij al automatisch ernaar toe in de hoop dat we weer ergens naar toe gaan.

Ook kan Balou steeds beter alleen thuis zijn. Natuurlijk laat ik hem geen hele dagen alleen. Tijdens het boodschappen doen laat ik hem vrij in de woonkamer. Wanneer ik verwacht iets langer dan een uurtje weg te zijn, gaat Balou nog in de bench. Tot gisteren ging het loslopen in de woonkamer super goed, maar gisteren heeft hij mijn muur ontdekt… Zodra hij klaar is met puberen en tandjes wisselen, zal ik dus een deel van de woonkamer opnieuw moeten behangen en schilderen… Oeps!

Balou en Dobby&Winky

Balou gaat heel goed samen met de konijnen. Alleen in de eerste week heeft hij naar ze gegromd en geblaft. De konijnen daarentegen lijken af en toe nog wat van hem te schrikken. Toch valt het mij op dat ze steeds meer uit hun hok komen en meer in de ren gaan lopen. Zelf merk ik dat ik minder aandacht voor de konijnen heb. Ze vragen die aandacht niet en ik ben vaak te druk waardoor ik er niet altijd aan denk. Ik weet nog niet hoe dit zich verder zal gaan ontwikkelen.

Fotoshoot

Ook heb ik mijn spiegelreflexcamera laatst gepakt om van Balou de nodige foto’s te maken. Wel heb ik daarvoor een flink stuk gewandeld, waardoor hij er wellicht wat vermoeid uit ziet op de foto’s. Ik moest iets doen om hem stil te laten zitten… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s