Confess – Mijzelf openstellen

Er zijn een paar dingen in het leven die ik ontzettend lastig vind. Mijzelf openstellen is daar één van. Ironisch vind ik het wel, want ergens ben ik hartstikke bang om de rest van mijn leven alleen te blijven. Ik woon deze week twee jaar alleen. Aan het begin was ik bang voor eenzaamheid. Nu ben ik bang om mijn zelfstandigheid en vrijheid op te geven.

Ik ben nu ruim anderhalf jaar single. In die tijd heb ik natuurlijk wel sporadisch gedate. Maar zodra ik een paar dates had gehad met eenzelfde jongen of man, werd het mij te heet onder de voeten en maakte ik er een eind aan. Zodra de ander mij vertelde dat hij mij leuker vond en echt wilde gaan onderzoeken of er toekomst in zou kunnen zitten, was ik bang om mijn hart te openen en mijn vrijheid op te geven. Dus zonder hem echt een kans te geven, zorgde ik er al voor dat het nergens naar toe kon leiden. Ik manipuleerde als het ware mijn eigen potentiële geluk.

Tot ik vorig jaar december kennis maakte met een bijzondere jongen. Op de een of andere, bijzondere, manier voelde ik direct een klik. Hij was niet het type dat ik had verwacht. Niet een type waar ik normaal gesproken naar zou kijken. En toch had hij iets speciaals. Iets wat mij aantrok. Ondanks dat zijn haar langer was dan het mijne (zolang je de krullen recht trok tenminste). Toen hij aangaf alles rustig aan te willen aanpakken, voelde dit als een opluchting. Ik hoefde mijzelf niet open te stellen. Ik hoefde hem niet toe te laten in mijn hart. Het kon gewoon redelijk oppervlakkig blijven terwijl we het wel heel leuk hadden samen.

Maar toen kreeg ik in januari mijn auto ongeluk. Hij reed langs de plek waar ik stilstond met de auto. Hij wilde stoppen en er voor me zijn. ’s Avonds kwam hij naar mij toe en zette me op mijn bank neer. Hij zou wel voor het eten zorgen. Ik hoefde niets te doen, want ik moest rust nemen. Dat had de dokter immers gezegd. Zonder dat ik het doorhad en zonder dat hij er bewust moeite voor deed, drong hij binnen in mijn hart. Ik was het niet meer gewend dat er iemand was die voor me wilde zorgen, die ervoor wilde zorgen dat ik niets tekort kwam. Iemand die zich merkbaar zorgen om mij maakte.

Dat het eind januari escaleerde, brak mij. Maar er waren al genoeg momenten geweest dat ik twijfelde. Hij was niet klaar voor iets serieus en zodra de gesprekken dat wel werden, krabbelde hij terug. Ik had mij ongepland en onverwachts opengesteld, maar er zat nog altijd een dunne muur om mij heen. We hebben drie maand geen contact gehad. Tot mijn verjaardag. Direct voelde het weer vertrouwd. Het voelde alsof het ontbrekende puzzelstukje weer terug in mijn leven was gekomen.

Natuurlijk had ik nog tussendoor de opnames van het TV programma. Dit zorgde voor de nodige wrijvingen en wederom zagen we elkaar twee weken niet. Maar tijdens de uitzendingen was hij er weer voor mij. Hij wist hoe gevoelig ik ben voor de mening van anderen en hij zorgde voor de nodige afleiding, zodat ik niet op sociale media naar de meningen van zure mensen zou kijken. Op dat moment wist ik het zeker. Hij had een plek in mijn hart veroverd en ik was bereid om geduldig te zijn en te wachten tot hij er ook klaar voor was. Ik was bereid aan zijn zijde te staan terwijl hij bezig was zichzelf te overwinnen. Ik wilde er voor hem zijn, zonder er een stempel op te hoeven plakken. Het interesseerde me niet, zolang ik af en toe zijn arm om mij heen kon voelen als het leven mij te zwaar werd. Perfect was het niet en zou het ook niet zijn. Maar dat hoefde ook niet.

We zijn nu bijna vier maanden verder. Hij heeft ervoor gekozen om mij los te laten. Zodat hij zich kan focussen op zichzelf. Iets waar ik volledig achter sta, hoe graag ik het ook samen met hem had willen doen. Hoe graag ik hem zou willen steunen als het even niet zo goed gaat, zoals hij er ook altijd voor mij is geweest.

De emoties die ik nu voel, de druk op mijn borst en het continu misselijk zijn. Dat zijn de redenen waarom ik mijzelf niet open wil stellen. Omdat ik hier bang voor ben en hier niet goed mee kan omgaan. Het is veel veiliger om afstand te houden. Maar als ik niet mijn hele leven alleen wil zijn, zou ik het toch weer een kans moeten gaan geven. Over een paar maanden misschien. Ik weet het niet. Voor nu wil ik terugdenken aan de fijne momenten met hem samen en het langzaam los leren laten. Jezelf openstellen loont, maar de mogelijke negatieve consequenties zijn vervelend. Maar wat weegt zwaarder? Dat vraag ik mezelf nog af.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s