Dance like you mean it

Ik was nog maar veertien jaar toen ik begon met dansen. Destijds was het heel normaal. Bijna al mijn klasgenoten begonnen met stijldansen bij de plaatselijke dansschool. Als puber voel je groepsdruk, althans ik. Dus ik ging mee. Wat ik niet had verwacht is dat ik dansen stiekem best wel heel erg gaaf vond. En het ging voor mijn gevoel best goed. Dus ik ging door. Uiteindelijk heb ik vanaf mijn 14e tot mijn 21e bij deze plaatselijke dansschool gedanst. Volgens mij heb ik slechts een enkel tussenjaar gehad.

Maar toen verhuisde ik naar Enschede en focusde ik me op mijn studie en op volleybal. Dit ging heel lang prima. Zo nu en dan deed ik wel een workshop dansen en wist ik weer wat ik heb laten liggen. Want dat dansen, dat miste ik toch wel heel erg. Toen mijn trainer eind vorig jaar aangaf dat de kans groot was dat we maar één keer per week zouden gaan trainen met volleybal, was het voor mij een logische stap om de dansscholen in de omgeving van Twente eens te bekijken.

Zo kwam ik bij deze specifieke dansschool terecht, in een buurtdorpje op twintig minuten afstand van mijn woonplaats. Ik besloot een mailtje te sturen met de vraag of zij nog een danspartner beschikbaar hadden en wat meer informatie. De dansleraar beloofde voor me op zoek te gaan en enkele maanden hoorde ik niets meer van hem. Ik was eerlijk gezegd ook al weer vergeten dat ik dit mailtje had gestuurd.

Tot een paar weken geleden. Na mijn volleybaltraining had ik een smsje van een onbekend nummer. De dansleraar. Hij had een potentiële danspartner voor me gevonden! Natuurlijk was ik direct weer enthousiast en dook ik thuis direct de kast in om mijn oude, versleten dansschoenen tevoorschijn te toveren. Al met al heb ik nu 3 à 4 reguliere lessen gehad en twee ‘bijlessen’.

Mijn danspartner is ontzettend tevreden met het feit dat hij niet wéér bij brons (eerstejaars) hoeft te beginnen. Ik stroom na een pauze van vijf jaar weer in bij de ‘vierdejaars’. Dit kost wel wat meer moeite en energie dan ik had verwacht. Bij de dansschool waar ik vroeger heb gelest, heb ik grotendeels dezelfde figuren geleerd, maar in compleet andere volgordes. Ik moet dus niet alleen de passen weer ophalen, maar ook de volgorde aanpassen. Mijn danspartner is aan het downgraden, dus ook hij loopt af en toe vast.

Maar vandaag is het gelukt! We hebben de eerste van de vier dansen weer van begin tot eind onder de knie! Natuurlijk moeten we nog wel finetunen, maar we kunnen de quickstep in ieder geval doordansen zonder grove fouten te maken. Ik ben daar ontzettend blij mee, want ik ben nogal perfectionistisch en het frustreerde me enorm dat ik de passen niet ‘snel genoeg’ onder de knie heb. Mijn danspartner vindt het overigens wel grappig om mij zo gefrustreerd te zien, dat scheelt.

Oh en wat ik extra leuk vind… mijn nieuwe dansschoenen zijn binnen! Whoew!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s