Confess – Business me vs. Social me

Er zijn een paar dingen aan mezelf die ik verwonder. Dat klinkt misschien wat raar en wellicht is dat ook zo. Zo heb ik bijvoorbeeld twee hele verschillende kanten. Dat hebben wel meer mensen, logisch natuurlijk. Maar ik vind het verschil toch wel bijzonder. Als ik bezig ben op mijn werk, bij een klant of in een klantgesprek, dan ben ik de expert. Degene die weet wat ze doet en waarom iets zo gedaan wordt. Dat weet ik, dat voel ik. Op die momenten ben ik ontzettend zelfverzekerd en durf ik er ook écht te staan. Maar in sociale situaties buiten mijn werk om, is het heel anders.

Zo ook gisteravond. Op maandag (en soms op vrijdag) avond ga ik vaak beachvolleyballen met vriendin M. Het is een beetje losjes geregeld bij de vereniging, vrij spelen en zoek onderling maar uit tegen wie je een potje speelt. Vaak als er teamgenootjes zijn of een paar andere meiden met wie wij goed kunnen, spelen we wel 3 potjes of meer. Gisteren niet. We hebben 1 potje beachvolleybal gespeeld en daarna vooral heel erg gezellig met z’n tweeën gekletst.

Natuurlijk hebben we wel besproken dat we graag nog wel een potje zouden willen spelen. We waren immers niet voor niets naar de beachbak gekomen. Maar er was een probleem. Wij zijn beide niet het type mens dat graag anderen aanspreekt. Helemaal niet als de overige meiden van hogere teams komen. Als ik dan naar mezelf kijk, voel ik me niet genoeg op mijn gemak om zo’n duo aan te spreken en te vragen of ze tegen ons willen spelen. Ik voel me letterlijk te min voor hen. Ergens ben ik bang voor snerende opmerkingen als ik een fout maak. Mijn onzekerheid én mijn faalangst komt hier naar boven.

Vandaag ben ik weer aan het werk geweest in Soesterberg, bij een klant van ons. Ik werk daar één dag in de week om het bestaande team te ondersteunen. Ik ben hun vraagbaak waardoor mijn dag grotendeels uit meetings bestaat. Mijn mailbox stroomt vol met vragen over mijn vakgebied en van alle kanten weten ze mij te vinden. Het bedrijf waar ik werk is groot, gigantisch. En toch vragen ze mij, een externe. Het voelt zo ontzettend goed om dat vertrouwen te krijgen.

Elke keer zeg ik tegen mijzelf dat ik niet zo onzeker moet doen. Dat een mening van een ander eigenlijk helemaal niet uitmaakt, zolang ik het maar naar mijn zin heb. En dat is natuurlijk ook gewoon zo. Maar het is zo veel makkelijker gedacht en gezegd dan daadwerkelijk gedaan.

M. en ik hebben hier over gesproken. Volgende week gaan we zwemmen, want dan zijn we wel actief aan het sporten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s