Goodbye my love

Het is zo ver. Het moment waar ik zo voor vreesde is gekomen. Ik zal afscheid moeten nemen. Jawel, mijn lieve, oude, vertrouwde, blauwe monster heeft het begeven. Maar liefst 15 maanden ben jij mijn beste vriend geweest. Natuurlijk hadden we zo onze problemen onderling, maar tot op heden wisten we die altijd samen op te lossen. Tot afgelopen dinsdag. Je begon te stotteren en te trillen. Een rood lampje begon gevaarlijk te knipperen.

Ik had geen andere keus dan naar je te luisteren en stil te gaan staan. Normaal gesproken wordt het afgeraden om Google om hulp te vragen als het gaat om symptomen herkennen, maar ik had geen andere optie. Het rode lampje kwam mij niet bekend voor en ik moest toch weten wat ik met je aanmoest. Ik wilde je redden, je reanimeren, mond-op-mond beademen als dat nodig bleek te zijn.

Google gaf mij niet direct het juiste antwoord. Misschien zocht ik op de verkeerde websites? Ik was maar twee straten van huis verwijderd. Ik besloot het erop te wagen en dezelfde twee straten terug met je af te leggen. Thuis kon ik warmer op jouw dokter wachten.

Omdat ze bij mij nog aan het verbouwen waren (en bij de buren), hadden we direct heel veel bekijks van alle bouwmannetjes en klusjesmannen. Ook mijn buurman keek zorgelijk naar je. Het lampje bleek iets met je hart, de motor te betekenen… Gelukkig kwam de dokter al gauw. Het deed me zeer om jouw zo lang te zien lijden. Maar ook de dokter kon je niet helpen. Hij raadde aan om naar de specialist te rijden. Hij zou wel even met ons meegaan.

Ik gaf je een bemoedigend klopje op je band. Vervolgens gingen we op pad. Bij de specialist moest ik je even alleen laten. Hij zou later die ochtend de tijd nemen om je eens goed te onderzoeken. Met de hulp van mijn buurman kon ik alsnog op mijn werk komen. Halverwege de ochtend kreeg ik slecht nieuws. Ik kon beter afscheid van je gaan nemen. Sommige levens zijn veel waard, maar de waarde van de operatie had jij niet meer.

De rest van de week bestond voor mij uit carpoolen met mijn lieve collega, die zich direct als reddende engel opofferde. Hij zag mijn verdriet om jou. Ik kreeg van de specialist een nieuwe optie. Jou inruilen voor een Mitsubishi Colt. Een oudrode variant. Een veel minder mooie kleur dan jij had. Ik heb hem even bekeken, maar ik vond het toch iets meer voor een oudere dame. Sorry als jij, mijn lezer, nu in een Colt blijkt te rijden…

De specialist waar ik jou heb gekocht, had ook nog een optie voor me. Een Volkswagen Fox. Zwart. Mét airco. Deze heb ik gisteren bezocht, bekeken, geaaid. Deze zwarte vos zal jou vanaf nu vervangen, mijn lieve blauwe monster.

Je eerste liefde is de heftigste. Dat zeggen ze toch altijd? Dat geldt ook voor jou, my love. Ondanks dat ik zeker weet dat deze zwarte vos mij overal naar toe zal brengen, zal ik jou nooit vergeten. Bedankt voor alle veilige kilometers die we samen hebben mogen doorbrengen, blauw monstertje van me. ♥

2 gedachten over “Goodbye my love

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s