Dikke pech op de snelweg

Afgelopen weekend was het koningsdag. Dat weet vast iedereen. Ik heb vorig jaar deze dag in Enschede gevierd, super gezellig! Maar ik miste het dorpsgevoel. Dus ik had voor dit jaar weer in mijn geboorteplaats afgesproken met een paar vrienden van daar. Rond een uur of twaalf besloot ik vanuit mijn huidige woonplaats te vertrekken, zodat ik nog bij mijn ouders kon gaan lunchen. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik reed het dorp uit en er was nog niets aan de hand. Hup, de snelweg op! Ik had mijn speciaal voor lange ritten gemaakte afspeellijst op Spotify aangezet. Deze staat boordevol foute muziek die ik lekker hard kan meezingen. Want in de auto is nu eenmaal het enige moment dát ik hard meezing met de muziek.

Ze is een lot uit de loterij. Zij is elke dag bo-….

Maar toen opeens begon mijn stuur heel erg te trillen. Even was ik in de war. Ik heb een oude auto, dus het stuur trilt wel vaker. Meestal als ik rond de 130 kilometer per uur rij. Iets wat ik dus liever niet te vaak doe. Maar nu was het anders. De kilometerteller gaf aan dat ik rond de 110 kilometer per uur reed. Iets wat mijn auto normaal prima kon hebben. Dit kon niet goed zijn, dat wist ik meteen. Ik keek om mij heen, maar besloot dat ik beter naar de vluchtstrook kon gaan. Mocht er niets met mijn auto aan de hand zijn, zou ik zo weer onderweg zijn.

Ik reed nog niet op de vluchtstrook en toen al wist ik dat ik niet weer zo snel onderweg zou zijn. Mijn auto begon raar te hobbelen, zoals ook je fiets doet als je een lekken band hebt. En toen wist ik het zeker. Mijn band was plat. De auto stilgezet, alarmlichten aan en zelf vlot de berm in, achter de vangrails. De eerste die ik belde, waren mijn ouders. Het is toch raar dat, terwijl je heel goed weet dat je gewoon de ANWB moet bellen, je als 26-jarige bevestiging zoekt bij je ouders. Maar inderdaad. Ze raadden me aan de ANWB te bellen. Als er geen oplossing zou komen, dan zouden ze me wel ophalen, beloofden ze.

Voordat ik het juiste telefoonnummer van de ANWB te pakken had, waren mijn handen al half bevroren. Het miezelde iets, daardoor was het echt goed koud. Uiteindelijk had ik het goede nummer te pakken en het eerste wat de vrouw aan de telefoon vroeg, was of ik lid was. Uhm. Nee. Oeps. Dat staat al maanden, al dan niet een jaar, op mijn to do list. Maar op de een of andere manier vergat ik het altijd écht door te zetten. Dat was geen probleem, mits ik direct lid zou worden én een extra bedrag van €90 wilde betalen.

Toen had ik twee keuzes. Stilstaan en koningsdag overslaan. Of een ‘iets’ duurder lidmaatschap afsluiten. Ik ben dus lid geworden. Gelukkig was de wegenwacht in de buurt en hoefde ik slechts een kwartiertje te wachten. De man stelde zich netjes voor, gaf me wat opdrachten die ik moest doen (auto verplaatsen, heel eng!) en ging aan het werk. Nog geen vijf minuten later kwam hij weer bij me terug. “Gefixt!” zei hij heel triomfantelijk.

Met nog een korte toelichting – ik bleek zelfs een klapband te hebben gehad – mocht ik de weg weer op. Al met al was ik dus maar een half uurtje op de uiteindelijke locatie en kon ik alsnog koningsdag vieren met een paar biertjes!

Toch denk ik alsnog bij ieder hobbeltje dat er iets mis is, maar dat zullen wel de na-weeën zijn…

4 gedachten over “Dikke pech op de snelweg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s