Confess – Alleen de deur uit

Zo nu en dan vertel ik jullie over dingen die ik lastig vind, of gewoon dingen die ik graag wil bekennen. Vandaag is het eigenlijk een dubbele. Althans, zo zie ik het. Jullie weten allen dat ik nog niet zo heel lang in dit dorpje woon. Nu een half jaar. Vrijwel alle vrienden die ik heb, wonen verder weg. Al zijn de studenten in Enschede nog het dichtst bij. Natuurlijk heb ik mijn teamgenoten van volleybal. Maar die wil ik niet continu bij alles vragen om mee te gaan.

Toen ik hier net woonde, had ik nog een relatie en ging ik eigenlijk altijd met hem op pad. Maar nu die relatie er niet meer is, moet ik op zoek naar andere manieren. Ik lees en hoor veel verhalen over mensen die in hun eentje naar de bioscoop zijn geweest. Dit is iets wat eigenlijk ook nog op mijn ‘verlanglijstje’ staat, maar waarvan ik de drempel momenteel nog te hoog vind. Waarschijnlijk komt dit puur omdat ik bang ben dat anderen mij raar gaan vinden.

Maar afgelopen zondag heb ik écht een stap gemaakt op dit gebied. Er was een festival in het dorp met living statues, waar jullie de foto’s al van hebben gezien. Ondanks mijn lichte kater van de avond ervoor, wilde ik niet de hele dag op de bank zitten met Grey’s Anatomy. Dus ik besloot om mijn camera te pakken en op pad te gaan. Naar het dorp lopen is niet zo heel erg ver, dus een prima wandeling.

Eenmaal in het dorp aangekomen, had ik toch écht wel even behoefte aan een kopje koffie. Of een latte, die ik eigenlijk altijd neem. Nu kon ik natuurlijk zo’n afhaal beker halen ergens, maar het zonnetje scheen heerlijk en in principe had ik toch tijd genoeg. Ik besloot dus om in mijn eentje op het terras te gaan zitten. Het voelde voor mij erg ongemakkelijk. Je zit daar maar, een beetje naar mensen te kijken. Maar de ober deed niet anders dan anders. Misschien dacht hij wel het een of ander, maar dat kan ik gelukkig niet aan hem zien.

Aan het tafeltje vlak voor me zat een groepje jongens/mannen. Ik denk dat ze een jaar of vijf ouder zijn geweest dan ik ben. Ik voelde en zag wel dat ze af en toe naar me keken. Ergens voelde ik me daar onzeker door. Ik ben in het verleden natuurlijk vaker uitgelachen en er zijn veel vaker flauwe rotopmerkingen over me gemaakt. Maar deze mannen zeiden niets. En dat gaf me een goed gevoel.

Nadat ik mijn latte had afgerekend, ging ik op pad. De route van de living statues. Het was ontzettend druk. Vaak stonden er enorme groepen mensen om een beeld heen. Het viel helemaal niet op dat ik daar in mijn eentje liep! Ik heb zelfs nog wat leuke gesprekken gehad met verschillende mensen. Er is écht een wereld voor mij open gegaan.

Het is tijd om me klaar te maken voor de volgende stap: Alleen naar de bios!

Een gedachte over “Confess – Alleen de deur uit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s