Confess – Nee zeggen

Er zijn een aantal dingen die ik moeilijk vind in het leven. Ik heb jullie al verteld dat ik het soms best lastig vind om vrienden te maken. Maar ook ‘nee zeggen’ valt onder de vaardigheden die ik erg lastig vind. En dit heeft een aantal redenen. Vandaag vertel ik jullie iets meer over wat ik allemaal heb gedaan doordat ik altijd maar ‘ja’ zei, maar ook hoe ik heb geleerd om toch zo nu en dan voor mezelf te kiezen en vaker ‘nee’ te zeggen.

Helemaal als tiener vond ik het ontzettend lastig om ‘nee’ te zeggen. Dit kwam omdat ik niemand wilde afwijzen, niemand wilde kwetsen of teleur wilde stellen. Ik was bang dat ze me niet mee aardig of leuk zouden vinden als ik ‘nee’ zou zeggen. Dus ik zei altijd maar ‘ja’.

Met name binnen de volleybalvereniging waar ik destijds lid van was, kwam dit goed naar voren. Ik ben begonnen als een actief jeugdlid. Ik vond het leuk om dingen te doen voor het team en al gauw zat ik haast wekelijks bij andere wedstrijden te tellen. Geen probleem, zo leerde ik mijn teamgenootjes beter kennen omdat je daar altijd met z’n tweeën zat. Niet veel later werd ik gevraagd voor het geven van trainingen aan de mini’s. Leuk! Ik deed op dat moment de PABO en zag dit als een kans om mijn overdrachtsvaardigheden te verbeteren.

Iedere vrijdagmiddag gaf ik ruim anderhalf tot twee uur training aan een enorme groep kinderen. Gelukkig deed ik dit niet alleen. Maar de mini’s hadden niet alleen training, ze speelden ook wedstrijden. Ik kreeg een ‘eigen’ team en coachte hen eens per maand. Op dat moment was de vereniging bezig om een actieve jeugdcommissie samen te stellen. Een commissie die leuke activiteiten voor de jeugd organiseert. Ik was inmiddels bekend bij het bestuur en werd gevraagd. Wederom zei ik ‘ja’. Niet alleen kostte dit mij meer tijd dan ik vooraf had verwacht. Ik studeerde immers nog en vond het lastig om wekelijks te moeten vergaderen voor deze activiteiten.

Tenslotte moest ieder team een scheidsrechter leveren. Ik werd naar voren gedragen vanuit mijn team en ging in ‘opleiding’. Als puber was ik ontzettend onzeker en ik denk dat ik hier een enorme misstap ben begaan. Ik speelde ondertussen als 16-jarige in een damesteam en werd gevraagd om een jeugdteam te fluiten. Ik zou begeleiding krijgen van een ervaren scheidsrechter -die achteraf gezien niet kwam opdagen-. Ik was ontzettend zenuwachtig, bang om fouten te maken en heel onzeker. Ik heb deze wedstrijd als scheidsrechter te veel fouten gemaakt en dit wist ik van mijzelf.

Na de wedstrijd had ik de tijd nodig om bij te komen. De spelers waren ontevreden en bovenal, ikzelf ook. Maar ook de ouders. Alles wat je ooit in het nieuws hebt voorbij zien komen over scheldende ouders, fanatieke ouders is waar. Ik heb die middag een hele lading kritiek en scheldwoorden van ouders moeten incasseren.

Wat ik mij kan herinneren is dat ik die middag huilend naar huis ben gegaan. Ik heb mij opgesloten in mijn slaapkamer en gezworen nooit meer als scheidsrechter aan de slag te gaan. Ik was getraumatiseerd. En dit alleen omdat ik geen ‘nee’ heb leren zeggen.

Disclaimer: Nu 10 jaar verder heb ik met professionele hulp geleerd voor mezelf op te komen. Ondanks alles heb ik mezelf zo ver gekregen om toch weer op de bok te stappen. Ik ben hoger opgeleid als scheidsrechter en sta er stukken zelfverzekerder. En belangrijker, ik vind het weer leuk om te doen. Zonder verder op te scheppen; ik schijn een goede scheids te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s